Her sabah kalktığımızda kendimize sormamız gereken en önemli sorulardan bir tanesi olmalı bu soru: bugün kalbim nasıl?

Bunca olumsuz ve insanı aşağı çeken dünyanın aldatan cazibesine yenik düşmüş biçare kalbin nasıl bugün? Sabahın taze şebneminden rahatsız değiliz tabii ama ruhun üzerine konan siyahlıklar acı. Söz özü yansıtır biliriz lakin bal diye sunulan zehire ne demeli?

Aynalar, duvarlarda gerçeğin zıddına zorluyor bakan gözleri, yüzün özüne isler yağmışsa, kaç ayna lazım ki aksi, bakana koca bir ummanın sahili selameti ola. Ayağı yere kaygan basan birine ister demir ayakkabı giydir istersen Külkedisi’nin tek ayakkabısını. Yalanın haysiyeti çoktan gerçeği geçti. Her ayağa uyuyor artık sahibini aramaktan vazgeçmiş Külkedisi’nin tek ayakkabısı.

Bugün kalbin nasıl gerçekten? Günlük işlerin, tıka basa doyumsuz yemelerin, her güzel benim olsun diye vitrin yormaların, paranın, statünün ezen yenici üstünlüğünün verdiği gücün kalbine ne pompalıyor? Gündemin rahatsız edici ihmalliği, vaad edilen ve verilen sözlerin emanı yıktığı, müslüman haysiyeti ve vakarının bir lahzada dünyanın her yerinde yerle bir edildiği gerçeklerini görmek, realitenin tahtına saldırıken, kalbimiz nasıl?

İtirazda mı, isyanda mı, çözüm mü arıyor, bireysel ve toplumsal çarelere kafa mı yoruyor, yoksa hala bana necilik mi oynuyor? Bu ateş beni yakmaz, bu yılan beni sokmaz, bu sel beni yıkmaz anlayışı kalbimize nasıl bu kadar işledi?

“Suyu düşünmek susuzluğu gidermediği gibi, sadece istemekde gayeye ulaştırmaz. Çok gayret, çok çalışmak lazımdır” diyor, Ebubekir Nessac.

Herkesin imtihanı da keşkesi de başka. Bir ayet-i kerimede Allah Teâlâ, “İnsanlar imtihandan geçirilmeden sadece iman ettik demeleriyle bırakılacaklarını mı sandılar?” (Ankebût, 2) buyurur.

İlk inananlardı onlar: Yâsir, Sümeyye ve biricik oğulları Ammar. Sırf inandıkları için her gün işkenceye uğruyorlardı. Develerin arkalarına bağlayarak sürüklüyor, kızgın kumlara yatırıp........

© Habername