Bir insanın acısına tanık olduğunuzda ne yaparsınız? İçiniz sızlar, “Ah, ne kadar üzüldüm.” dersiniz. İyi niyetlisinizdir. Ama o an bir şeyi fark etmezsiniz: Karşınızdaki kişiye acımışsınızdır, onu anlamamışsınızdır. Arasındaki fark, göründüğünden çok daha derindir.

Sempati ve empati, günlük dilde sıklıkla birbirinin yerine kullanılır. Oysa biri mesafe koyar, diğeri köprü kurar. Biri acıyı dışarıdan izler, diğeri içeriye girip yanında durur. Ve bu ayrım, hayatımızın her alanında —ilişkilerimizde, işimizde, ebeveynliğimizde— belirleyici bir rol oynar.

SEMPATİ: ACIYA BAKMAK

Sempati, en saf hâliyle şu cümlede saklıdır: “Senin yerinde olmadığıma sevindim.” Kulağa sert geliyor, biliyorum. Ama gerçek bu. Sempati, karşımızdaki kişinin acısını dışarıdan izlerken hissettiğimiz o rahatsız edici duygudur. Bir tür acıma, bir tür mesafe. “Zavallı sen.” demenin kibarca söylenmiş hâli.

Sempati kurduğumuzda aslında kendimizi koruruz. Çünkü o acıya temas etmeyiz; sadece ona bakarız. “Ne kadar üzüldüm senin için.” deriz ve konuyu kapatırız. İyi niyetlidir ama yüzeyseldir. Karşımızdaki kişiyi “yardıma muhtaç” konumuna indirger. Onun acısını daha da derinleştirebilir; çünkü insan, acınmak istemez.........

© Haberler