Ünvanın Bittiği, Ataletin Başladığı Yer: Üniversitelerde Kadro Konforu ve Verimlilik Krizi
Üniversitede akademik kariyer yapmak kolay değil. Doktor öğretim üyesi olmak yıllar süren bir hazırlık gerektiriyor. Doçentliğe uzanan yol daha da zorlu. Profesörlük ise uzun bir akademik mücadelenin sonunda ulaşılan önemli bir hedef.
Peki, profesör olduktan sonra ne oluyor?
Asıl mesele tam da burada başlıyor!
Türkiye’de akademik yükselme sistemi, akademisyeni unvan alana kadar sürekli üretmeye teşvik ediyor. Makale yaz, bildiri sun, atıf al, puan topla, dosyanı hazırla... Her aşamada bir hedef var.
Ancak insanın aklına şu soru geliyor: Akademik üretkenlik neden profesörlükten sonra da aynı ciddiyetle takip edilmiyor?
Bizde akademik kariyerin en büyük motivasyonu bilim üretmek mi, yoksa bir sonraki unvanı almak mı?
Sistemin temel çelişkisi burada.
Akademik yükselme kriterleri çoğu zaman nitelikten çok sayısal göstergelere odaklanıyor. Kaç makale yayımlandı? Kaç atıf alındı? Kaç puan toplandı?
Araştırmanın niteliğinden çok yayın sayısının önem kazandığı bir akademik yarış. Hatta bazı durumlarda tek bir araştırmanın farklı parçalara bölünerek yayımlanması, yani akademik dilimleme, bu yarışın istenmeyen sonuçlarından biri haline gelebiliyor.
Peki, kaç kişi okudu? Hangi soruna çözüm üretti? Bilime ne kattı?
Bunlar da en az yayın sayısı kadar önemli değil mi?
Gelelim profesörlüğe...
Dünyanın başarılı........
