Bir haftadır Türk dünyasındayım. Kırgızistan, Özbekistan ve Kazakistan’ı gezdim. Gittiğim her yerde insanlarla buluştum, konuştum, dinledim. Sadece şehirleri değil, insanların zihnini ve ruhunu da anlamaya çalıştım. Ve şunu açıkça söyleyebilirim: Biz Türkiye’de bazı meseleleri tartışırken sahadaki gerçek çoğu zaman bambaşka oluyor.

Özellikle Kırgızistan’da gündeme gelen mesele üzerinden oluşturulan algıyla, oradaki insanların düşüncesi arasında ciddi bir fark var. Bişkek’te bizzat sordum, farklı kesimlerden insanlarla konuştum. Neredeyse herkes aynı noktada birleşiyor. Çünkü mesele dışarıdan anlatıldığı gibi değil. Ancak bazı çevrelerin bu tür konuları kullanarak Türkiye ile Türkistan arasına fitne sokmaya çalıştığını da görmek gerekir.

Asıl üzerinde durulması gereken mesele ise bambaşka bir noktada duruyor. Kırgızistan ekonomisi hâlâ zayıf bir yapıya sahip. Tarım ve hayvancılık temel alanlar ama katma değer üretimi sınırlı. Ortak kurduğumuz Kırgızistan Türkiye Manas Üniversitesi’nde ziraat fakültesi açılmış, mezunlarını da vermiş. Buna rağmen ülkenin elindeki büyük fırsat değerlendirilemiyor. Kırgızistan’ın Avrupa’ya gümrüksüz ihraç edebileceği doğal ve temiz ürünleri var; ancak gerekli laboratuvar altyapısı olmadığı için bu hakkını etkin şekilde kullanamıyor. İşte mesele tam da burada düğümleniyor. Üniversitenin, özellikle rektörlüğün bu konuda daha aktif, daha öncü olması gerekmez mi? Öğrencilerin protestolarından sonra bu başlığın daha fazla tartışılması da bu yüzden sürpriz değil. Bu sadece bir eğitim meselesi değil; yönetim, vizyon ve sorumluluk meselesidir.

Kardeş ülkeler arasındaki ilişki........

© Habererk