Devlet dediğimiz aygıtı doğuran toplumun güvenlik ihtiyacıdır. İnsanlar güven içinde olduklarını hissettiklerinde meziyetlerini ortaya koyarlar. Sanat, edebiyat ancak güvenli bir ortamda gelişir. Konuşamayan, baskı altında olan bir toplumu vehimler yönetir. Hep muhayyel tehlikelerin beklentisi içinde olur,içe kapanırlar. Böyle toplumlar, enerjilerini gücü kutsamak ve alkışlamaya harcarlar.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Güvenlik ihtiyacı ancak adaletle sağlanır. Yargının doğru işlediği yerlerde devlet/ millet rabıtası son derece güçlüdür. İnsanlar bu güven ortamını kaybetmemek için devlete sımsıkı bağlanırlar. Vergilerini verir, askere çağrıldıklarında koşarak giderler. Ölümü şehitlik, kalımı gazilik olarak görürler. Ama yargı mekanizması........

© Habererk