Maç başladığında stat  ağzına kadar dolmuştu. Dört gün önce Trabzon karşısında oynanan oyun ve alınan  galibiyetin Nottingham Forest maçında tekrarlanacağı umuluyordu. Seyirciyi maça koşturan bu umuttu.

Maç başladı ama oynayan, topa basan, oyunu domine eden Nottingham'dı.

Dakikalar ilerledikçe o umudun yerini kaybetme korkusu aldı. Nottingham sahaya yayılmış, Fenerbahçe'ye adım attırmıyordu. Kısa sürede baskı sonuç verdi ve ilk golü yedik.

Fenerbahçe'nin geriden gelerek aldığı çok maç vardı, yine öyle olur, bu kuşatmayı yarar, oyun üstünlüğünü ele geçirir diye umudunu koruyanlar takımı desteklemeye devam ettiler. Ancak seyircinin kulakları patlatan tezahüratı da fayda vermedi, ardından ikinci gol geldi. Bu, maçın kaybedileceği,Fenerbahçe'nin tarihi bir farkla yenilebileceği anlamına geliyordu. Umudunu kaybedenler yavaş yavaş stadı terk etmeye başladılar.Kimse Fenerbahçe'nin kalesinde yeni goller görmenin acısına katlanmak istemiyordu. Zaten son yıllarda oynanan futbol bir var bir yok, bir iyi bir kötü futboluydu. Galatasaray şampiyon oldukça seyircisi artıyor, Fenerbahçe kaybettikçe özellikle gençler arasında taraftarı azalıyordu. Kazanan sadece maç kazanmıyor yeni taraftarlar da kazanıyordu.

Üçüncü golden sonra bütün umutlar kırılmış maç bittiğinde seyircinin yarısı çoktan stadı terk etmişti.

Demek ki maçın gidişatı ve sonucu ile........

© Habererk