Suriye’deki gelişmeleri değerlendirirken SDG ile PYD’nin ayrı kuruluşlar olduğunu ama PYD’nin SDG yönetimine hakim olduğunu dikkate almalıyız. Aksi halde anlaşmayı da olan biteni de yanlış yorumlarız. Aşiret mensuplarının ayrılmasından sonra SDG’nin fiilen dağıldığı doğru. Ama hukuki olarak varlığını sürdürüyor.

Şam, ilk günden beri görüşmeleri ve anlaşmaları SDG temsilcileriyle yaptı. Hiçbir zaman PYD’yi muhatap almadı. ‘’Ne fark var?’’ diye sorabilirsiniz. Örneğin anlaşmaya göre, belirlenen 3 tugaya SDG mensupları, bireysel olarak katılacak. Yani katılanların çoğu, Suriye ordusu gelmeden PYD güçlerini tasfiye ederek, Rakka ve Deyrizor’u ele geçiren aşiret mensupları olacak.

Suriye güvenlik güçlerinin Ayn el Arap’ın dış kesimlerine, Haseke ve Kamışlı’ya girmesiyle birlikte bir devir kapandı. PKK’nın devlet, devlet olmazsa özerk bölge sahibi olma hayali tarihe karıştı. PKK kazanımlarını maksimize etmeye çalışırken, 10 Mart anlaşmasının mukayese dahi edilemeyecek kadar gerisine düştü.

Örgüt içinde silah bırakmaya karşı olan kanat zayıfladı. Silahla sonuç alınamayacağı görüldü. PYD, önce Suriye ordusunun ardından aşiret güçlerinin karşısında varlık gösteremedi. PKK’nın elinde ne kaldı derseniz, bir bakan yardımcısı, bir vali, iki kaymakam ve üç tugay komutanı SDG mensubu olacak. SDG’nin yönetimini elinde bulunduran PYD, Şam’a komutan ve bürokrat olarak PKK-PYD’li isimleri önerecektir. Bununla birlikte SDG’nin mensuplarının çoğu Arap aşiretlerinden olduklarından, bahse konu tugaylarda ki askerlerin ve subayların ekseriyeti Arap olacak.

Oysa SDG 10 Mart anlaşmasında petrolden, doğalgazdan pay alıyordu. Sınırlarda ve havalimanlarında ortak yönetim kuruluyordu. Orduya tugay ve tümen olarak katılıyorlardı. 3 eyaletin valileri SDG’li oluyordu.

‘’İstikrarsız ve bölünmüş Suriye’’ hedefi hayale dönüşen İsrail ve İran, sürecin diğer kaybedenleri. İsrail ile Suriye’nin yakın gelecekte güvenlik anlaşması imzalayacağına şahit olacağız. Böylece Şam, PKK’dan sonra bir diğer istikrarsızlık kaynağından daha........

© Habererk