Bir ülkenin hikâyesi, yalnızca rakamlarla değil, insanların yüzlerindeki ifadeyle okunur. Bugün sokakta yürürken karşılaştığımız o yorgun bakışlar, markette etiketlere uzun uzun bakan eller, gençlerin “gidecek yer” arayan sessiz çığlıkları… Hepsi aynı sorunun farklı cümleleri gibi: Bu gidiş nereye?

Ekonomiden başlayalım. Çünkü hayatın en çıplak gerçeği orada. Enflasyon artık bir istatistik değil, bir yaşam biçimi. Maaşlar daha cebe girmeden eriyor, emekli ay sonunu değil ay ortasını bile göremiyor. Esnaf kepenk kapatma ile borç arasında sıkışmış, sanayici maliyetin altında eziliyor. “Geçinmek” artık bir hedef değil, bir mücadele hâline gelmiş durumda. İnsanlar artık hayal kurmuyor; sadece günü kurtarmaya çalışıyor.

Ama mesele yalnızca ekonomi değil. Asıl mesele, bu tablonun neden değişmediği. Yönetim anlayışı sorgulanmadan, sorunların köküne inilmeden, sürekli “sabır” telkin edilen bir toplum hâline geldik. Sistem tartışmaları, rejim tartışmaları, “tek adam mı parlamenter sistem mi” polemikleri bir yana; asıl sorun, hesap verebilirliğin giderek silikleşmesi. Gücün denetlenmediği yerde, adalet zayıflar.........

© Habererk