Hobi bahçeleri kavramını Türkçemize  "uğraşı bahçeleri" olarak kazandıran, ömrünü Türkoloji’ye adamış ve Türk Dil Kurumu eski Başkan Yardımcısı ve günümüzün Kaşgarlı Mahmud’u Prof. Dr. Recep Toparlı hocama öncelikle şükranlarımı sunuyorum. İkinci teşekkürüm ise yazarımız Gaffar Yakınca Bey'e; konuyu "efradını cami ağyarını mani" bir üslupla kaleme alan komu ile ilgili değerli yazıları için kendisini candan kutluyorum. Bu yazıyı kaleme almamda ise okurlardan gelen yoğun ilgi ve talebin belirleyici olduğunu da belirtmek isterim.

Uğraşı bahçeleri, tarım arazilerini korumak amacıyla Meclis komisyonunda şu günlerde gündemde olan bir konudur. Konunun temelde iki boyutu bulunmaktadır. Birincisi; tarım arazilerinin parçalanması, şehir çevrelerinde estetikten uzak bir görünüm oluşturması ve izinsiz arazi kullanımı hiç kuşkusuz arzu edilen bir tablo değildir.

İkinci boyut ise bahçe sahiplerinin neden böyle bir yola başvurduğudur. Ülkemizde özellikle 1950 ve 1980 sonrasında kırsal alandan şehirlere doğru yoğun bir göç dalgası yaşanmış; hızlı ve çarpık kentleşmeyle birlikte insanlar beton yapılar arasında nefes alamaz hale gelmiştir. Belediyelere 18. madde kapsamında yeşil alanlar dahil ortak alanları belirleme zorunluluğu getirilmiş olsa da bu alanlar zamanla yine belediyeler eliyle satılmış ya da üzerine konut inşa edilmiştir. Kısacası insanlar dinlenebilecekleri, nefes alabilecekleri ve piknik yapabilecekleri alanlardan yoksun bırakılmıştır. Çocuklar için yeterli oyun alanlarının bulunmaması ise başlı başına ayrı bir sorun olarak öne çıkmaktadır.

Ülkemizdeki dikey mimari yapı bu süreçte, sosyolojik açıdan toplumsal ilişkileri derinden zedelemiş; komşuluk bağları zayıflamış, sosyal denetim işlevsiz hale gelmiştir. Betonlar arasında sıkışıp kalan bu insanlar, pandemi sürecinin ve depremlerin de etkisiyle kendilerini dışarı atacak, soluk alacak alanlar arayışına girmiştir. Uğraşı bahçelerinin giderek yaygınlaşmasının ardında da büyük ölçüde bu arayış yatmaktadır.

Özetle bu olgu; mimari yapıdaki sorunlardan beslenen bir ihtiyacın ve kamunun bu ihtiyacı karşılamadaki yetersizliğinin bir ürünü olarak ortaya çıkmıştır. Bu bahçelere sahip olanlar ise çoğunlukla gelir düzeyi sınırlı, dişinden tırnağından........

© Haber7