Dünya tarihine baktığımızda, iktidarın cazibesi karşısında aklını yitiren, onu gücü bir uyuşturucu gibi tüketen azgınların izlerine sık sık rastlanır. Bu kişiler, çoğu zaman kendi hırslarının esiri olmuş, toplumların kaderini kendi ihtiraslarının gölgesinde şekillendirmeye çalışan insanlardır. Onların paradigması, yalnızca yönetim biçimlerini değil, aynı zamanda insanlığın ortak hafızasını da derinden yaralarlar.

Güç, doğası gereği düzen kurma ve yönlendirme potansiyeli taşır. Ancak bu potansiyel, denge ve adaletle birleşmediğinde bir sarhoşluğa dönüşür. Güç sarhoşu olan azgınlar, kendilerini mutlak hakikatin temsilcisi olarak görürler. Her şeyi kendilerinin en iyi bildiğini sanır ve eleştiriye kapalı, farklı seslere asla tahammülleri yoktur. Onların gözünde toplum, kendi ihtiraslarını tatmin edecek bir araçtan ibarettir.

Bu azgınların paradigması üç temel unsur üzerine kuruludur:

    1- Mülkiyetçilik: Gücü sınırsız ve sorgulanamaz bir hak olarak görürler. Her istediklerini yapma hakkına sahip olduğuna inanırlar ve yaparlar. Zulüm, eşkıyalık, katliamlar ve hatta soykırımlar yaparlar.

    2- Korku ve baskı: Toplumu kontrol altında tutmak için korku üretir, baskıyı meşrulaştırırlar. Sınırsız ve sorumsuz davranışlarıyla hem içinde bulunduğu topluma, hem de tüm insanlığa karşı saygısız ve kabadayıca davranırlar.

    3- Kendi çıkarını evrenselleştirme: Kendi menfaatlerini toplumun, hatta insanlığın çıkarıymış gibi sunarlar. Yaptıkları her türlü haksız ve hukuksuz eylem ve söylemlerini kendilerinde bir hak gibi görürler ve gösterirler.

Bu paradigma, bireysel özgürlüklerin yok edilmesine, kültürel çeşitliliğin bastırılmasına ve toplumsal gelişme ve ilerlemenin durmasına yol açar. Tarih boyunca imparatorlukların çöküşü, diktatörlüklerin yıkılışı ve halkların isyanı hep bu güç sarhoşluğunun kaçınılmaz sonuçları olmuştur.

Azgınların paradigmasına karşı en güçlü panzehir, eleştirel düşünce ve toplumsal........

© Haber7