2026 yılına girerken Türkiye’de emekli ve memur maaşlarına yapılacak artışlar, yalnızca gelir sahiplerini değil, bütçeden fiyat istikrarına kadar geniş bir alanı ilgilendiren temel bir gündem maddesi olarak öne çıkıyor. Yüksek enflasyon döneminin ardından alım gücündeki aşınmayı telafi etme ihtiyacı ile kamu mali disiplinini koruma zorunluluğu arasındaki denge, zam tartışmalarının merkezinde yer alıyor. Bir yanda sabit gelirli milyonlarca yurttaşın geçim kaygısı, diğer yanda kamu harcamalarının sürdürülebilirliği bulunuyor.

Enflasyonun Gölgesinde Zam Arayışı

Son yıllarda ücret ve maaş artışları büyük ölçüde enflasyon telafisi mantığıyla şekillendi. Emekli ve memurlar için 2026 yılı başındaki zam oranları da ağırlıklı olarak geçmiş dönemin enflasyon verilerine dayanıyor. Ancak bu yaklaşımın sınırlılıkları giderek daha görünür hale geliyor. Çünkü enflasyona endeksli artışlar, fiyatların yükseldiği bir ortamda geriden gelerek alım gücünü ancak kısmen koruyabiliyor. Özellikle gıda, kira ve enerji gibi kalemlerdeki artışlar, düşük ve orta gelir gruplarında hissedilen reel kaybı derinleştiriyor.

Bu noktada kamuoyunda “enflasyon farkı yeterli mi?” sorusu öne çıkıyor. Emekliler açısından bakıldığında, maaş artışlarının sepet enflasyonunu yansıtıp yansıtmadığı tartışmalı. Çünkü resmi enflasyon ile emeklilerin harcama kalıpları arasında belirgin farklar bulunuyor. Sağlık, gıda ve barınma harcamalarının ağırlığı, emekli bütçelerinde çok daha yüksek. Bu nedenle 2026 başındaki zamların yalnızca istatistiki bir telafi değil, yaşam maliyetini gözeten bir düzenleme olması gerektiği yönünde güçlü bir beklenti var.

Emekliler: Gelir Güvencesi ve Sosyal Denge

Emekli maaşları konusu, ekonomik olduğu kadar sosyal bir mesele. Uzun yıllar çalıştıktan sonra emeklilik döneminde yoksulluk riskiyle karşılaşan kesimlerin sayısı artıyor. 2026 yılı başında yapılacak artışlar, bu riskin ne ölçüde yönetileceğini gösterecek. Özellikle en düşük emekli maaşının seyri, tartışmaların odak........

© Haber Gündemim