Birçoğumuz kendimizle konuşmaktan kaçıyoruz.

Çünkü durduğumuzda ne hissedeceğimizi bilmiyoruz.

Bu yüzden durmuyoruz.

Gün içinde bir boşluk oluşur oluşmaz yeni bir tempo yakalamaya çalışıyoruz.

Aklımıza düşen düşüncelere mani olamamaktan korkuyoruz ,bir şekilde oyalanıyoruz.

Aslında problemimizin sessizlikle değil, sessizlikte yükselen iç sesimizle ilgili olduğunun farkındayız.

Gün boyu insanlarla konuşuyoruz.

Mesajlaşıyor, anlatıyor, paylaşıyoruz.

Ama konu kendimize geldiğinde cümleler hep yarım kalıyor.

“Nasılsın?” sorusunu başkalarına soruyoruz; cevabı otomatikleşmiş.

Kendimize sorduğumuzda ise çoğu zaman hızlıca geçiştiriyoruz.

Çünkü gerçekten ne hissettiğimizi duymak, bastırdığımız taraflarımızla yüzleşmek demektir.

Akşam eve geldiğimizde bunun küçük örneklerini yaşıyoruz.

Sessizce oturmak yerine televizyonu açıyoruz.

Müzik açıyoruz.

Hatta bazen yalnızca arka planda bir ses olsun istiyoruz.

Çünkü o sessizlikte bastırdığımız düşünceler çıkıyor ortaya.

Kırıldığımız ama........

© Günışığı Gazetesi