Bir toplumun en büyük sermayesi ne silah gücü ne altını ne de petroldür. Asıl sermaye güvendir. Güvenin hâkim olduğu toplumlarda insanlar, biri birlerine olduğu kadar devletlerine de sırtlarını dönmezler. Devlet vatandaşına, vatandaş devletine inanır ve güvenirse o ülkede hukuk işler, ekonomi gelişir, üretim artar, huzur hâkim olur. Güven ortadan kalkarsa toplum içten içe çürümeye başlar. Güven yok olursa ihanet ayrığı kısa sürede toplumun kılcal damarlarına kadar yayılır. İhanet, yalnızca bir insanın eşini aldatması ya da dostunu yarı yolda bırakması değildir. İhanet; emanete sahip çıkmamaktır. Millete verilen sözü unutmaktır, kamu malını şahsi servete dönüştürmektir, makamı hizmet için değil menfaat için kullanmaktır, adaleti eğip bükmektir, liyakati yok saymak, hak edeni dışlayıp yandaşı kayırmaktır.

            Bugün etrafımıza baktığımızda şu soruyu sormadan edemiyoruz: İhanet neden bu kadar sıradanlaştı? Eskiden "hain" denildiğinde milletin ortak vicdanı ayağa kalkardı. Bugün ise ihanet, siyasi kamplaşmanın, ekonomik çıkarların ve güç mücadelelerinin gölgesinde anlamını kaybetti. Suçluların alkışlandığı, doğru söyleyenlerin yalnız bırakılmaya çalışıldığı bir ortamda değerler ters yüz edildiği için toplum, doğru ile yanlışı ayırt etmekte zorlanır. Toplumun vicdanı böyle durumlarda adeta mihenk taşı görevini üstlenir; ancak vicdan susarsa hukuk da susar. Hukuk........

© Günışığı Gazetesi