Elazığ’da eski Ramazanlar, sadece bir ibadet ayı değil; birlikte yaşanan, paylaşılan ve hafızalara kazınan bir kültür mevsimiydi. O günlerin Ramazanı, bugünün sessizliğinden çok uzakta; sokakların, avluların ve gönüllerin aynı anda uyandığı zamanlardı.

Ramazan Elazığ’da daha başlamadan hissedilirdi. Evlerde temizlikler yapılır, bakır kaplar parlatılır, erzaklar hazırlanırdı. Mahalle bakkalının önünde sohbet uzar, iftara kaç dakika kaldığı dakikalarla değil, hisle ölçülürdü.

İftar sofraları mütevazı ama bereketliydi. Aynı sofrada komşu komşuya, akraba akrabaya karışırdı. Kapılar kilitlenmez, “buyur” kelimesi Ramazan’ın parolası olurdu. Bir tabak yemek, bir tas çorba paylaşılır; paylaşmak kimseyi eksiltmezdi.

Sahur vakti geldiğinde Elazığ bambaşka bir kimliğe........

© Günışığı Gazetesi