Πέντε διαδοχικές προκρίσεις στην ετήσια μεγάλη γιορτή του αθλήματος στην «Γηραιά Ήπειρο», έχοντας καταγράψει τρεις φορές το καλύτερο ρεκόρ στην regular και έχοντας παίξει μπάσκετ, που σε μεγάλα διαστήματα αυτής της σχεδόν… 5ετίας, έχει αποθεωθεί από την πλειοψηφία της ευρωπαϊκής φίλαθλης κοινής γνώμης, δεν είναι μικρό πράγμα! Ούτε αποτελεί κατόρθωμα το οποίο μπορεί να προσπεραστεί ελαφρά την καρδία…

Μόνο και μόνο επειδή αυτά τα πρώτα τέσσερα χρόνια μπασκετικής συνέπειας δεν συνδυάστηκαν με το πολυπόθητο τρόπαιο! Αυτό που κατέκτησε στο μεσοδιάστημα – και μάλιστα με την πρώτη του παρουσία στο Final Four μετά από απουσία 13 ετών – ο Παναθηναϊκός, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το επικοινωνιακό πλήγμα που κατάφερε στον «αιώνιο αντίπαλό» του η εκκωφαντική του επιτυχία στο Βερολίνο πριν από 2 χρόνια και εν συνεχεία στους τελικούς του προπερσινού πρωταθλήματος.

Κακά τα ψέματα, αυτό το 0/4 αλλά και η εφετινή συγκυρία της διοργάνωσης του καθιερωμένου ραντεβού των κορυφαίων επί ελληνικού εδάφους και ειδικότερα στην έδρα του μεγάλου του αντιπάλου, είχε από το περασμένο καλοκαίρι πολλαπλό σημειολογικό χαρακτήρα για τους Πειραιώτες.

Και αυτός είναι και ο λόγος που, φέτος, δεν άφησαν την παραμικρή λεπτομέρεια στην τύχη, επένδυσαν περισσότερο από ποτέ και μπήκαν στην λογική του να φτιάξουν μία ομάδα που δεν θα πληγεί από κανέναν αστάθμητο παράγοντα, όπως για παράδειγμα οι τραυματισμοί…

Κάτι που φάνηκε από τον τρόπο που διαχειρίστηκαν την διαδιασία των playoffs. Απέναντι σε μία ομάδα που – ανεξάρτητα με τα οικονομικά προβλήματα, τις απουσίες και την αποχώρηση του Σπανούλη – μέχρι το τζάμπολ στο Game 1, είχε δημιουργήσει μίνι «πελατειακή σχέση» με τους «ερυθρόλευκους και μετρούσε 4 σερί νίκες στους τελευταίους 13........

© gazzetta