Οι ατελέσφοροι κανονισμοί και η αμείλικτη αλήθεια της αντλίας

Η Ευρώπη είχε ήδη στρώσει το δρόμο

Η φυγή έχει εισιτήριο

Για χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση ζητούσε από τους πολίτες να αλλάξουν αυτοκίνητο με το βλέμμα στο μέλλον. Λιγότερες εκπομπές, καθαρότερες πόλεις, μικρότερη εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα. Σήμερα, η τιμή στο πρατήριο δίνει σε πολλούς έναν πολύ πιο άμεσο λόγο να εξετάσουν -και τελικά να επιλέξουν- ένα ηλεκτρικό: δυσκολεύονται να πληρώσουν τις μετακινήσεις τους.

Η πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ στον Περσικό Κόλπο και οι συνέπειες του πολέμου στο Ιράν έφεραν την πετρελαϊκή εξάρτηση στο επίκεντρο της καθημερινότητας. Κάθε γέμισμα υπενθυμίζει πόσο ευάλωτος παραμένει ο οικογενειακός προϋπολογισμός σε αποφάσεις που λαμβάνονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Η υπόσχεση της φθηνής και άφθονης ενέργειας καταλήγει σε έναν λογαριασμό που πληρώνεται σε ευρώ, από ανθρώπους με ελάχιστη επιρροή στις εξελίξεις που τον διαμορφώνουν.

Μέσα σε αυτήν την πίεση, η ηλεκτροκίνηση αποκτά για περισσότερους αγοραστές την αξία μιας εξόδου κινδύνου. Η άνοδος των καυσίμων επιταχύνει μια αλλαγή για την οποία η Ευρώπη επένδυσε επί χρόνια σε κανονισμούς, κίνητρα και υποδομές. Και αναδεικνύει μια σκληρή ανισότητα: η δυνατότητα να ξεφύγεις από την ακριβή βενζίνη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα χρήματα που διαθέτεις για να αλλάξεις αυτοκίνητο.

Οι ατελέσφοροι κανονισμοί και η αμείλικτη αλήθεια της αντλίας

Η ευρωπαϊκή πολιτική προσπάθησε να επιβάλει την ηλεκτροκίνηση με τη μέθοδο της γραφειοκρατικής πυγμής και των επιδοτήσεων. Οι Βρυξέλλες έστησαν έναν μηχανισμό πίεσης προς τους κατασκευαστές μέσω εξοντωτικών προστίμων για το CO₂, υποχρεώνοντας τις αυτοκινητοβιομηχανίες να........

© gazzetta