Η σιγουριά με «Ζοτς» και ο απαραίτητος χρόνος

Ε, εντάξει. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά με αυτά που έχουν συμβεί τις τελευταίες τρεις εβδομάδες στον Παναθηναϊκό με τους τραυματισμούς. Και κάθομαι τώρα και αναρωτιέμαι: Έχει μείνει τίποτε άλλο; Δηλαδή… κάπου ώπα.

Είπαμε: Τραυματίστηκε ο Κέντρικ Ναν στις ατομικές του στις ΗΠΑ έχοντας υποστεί ρήξη έσω μηνίσκου. Πάει στα κομμάτια νωρίς ήταν ακόμα. Κάταγμα στο τέταρτο μετακάρπιο του αριστερού του χεριού (ευτυχώς όχι του καλού) ο Χέιζ-Ντέιβις κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας. Κι αυτό. Πείτε, ότι μπορεί να συμβεί.

Ακολούθησε η θλάση του Ρογκαβόπουλου στο φιλικό με το Μαρούσι. Η κακοδαιμονία άρχισε να φτάνει σε άλλο level. Ε, ήρθε και η θλάση του Μουστάφα Φαλ για να βάλει το κερασάκι στην τούρτα των αναπάντεχων εξελίξεων στις τάξεις της ομάδας. Για την ακρίβεια ΝΑ είναι το κερασάκι και να μην υπάρξουν και άλλες, δυσάρεστες, εκπλήξεις. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε και κάτι ακόμα.

Ο Σλούκας ακόμα δεν είναι έτοιμος για να ανεβάσει ρυθμούς στις προπονήσεις, ο Λεσόρ ακολουθεί κάποιο μέρος ακόμα, οπότε… «και μη χειρότερα» θα πρέπει να λένε στον Παναθηναϊκό. Μάνι μάνι στο ξεκίνημα της χρονιάς το «τριφύλλι» θα στερηθεί σίγουρα τις υπηρεσίες τεσσάρων παικτών από το βασικό rotation της ομάδας, ενώ υπάρχει ο κίνδυνος να προστεθούν και οι δύο που προαναφέραμε.

Για να κάνω και μια αντιπαραβολή με τον Ολυμπιακό. Φανταστείτε τους «ερυθρόλευκους» να ξεκινούσαν τη χρονιά χωρίς τον Μοντέρο (σ.σ. Ναν), τον Φουρνιέ (σ.σ. Χέιζ-Ντέιβις μιας και ο Αμερικανός θα παίζει περισσότερο στο «τρία» φέτος), τον Παπανικολάου (σ.σ. Ρογκαβόπουλο), τον Χολ (σ.σ. Φαλ) και να ήταν........

© gazzetta