Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζονται οι συνεντεύξεις πρώην ποδοσφαιριστών ή ακόμη οι παραδοχές ατζέντηδων για μικρές οφειλές – που οδηγούν στην (έστω) προσωρινή επιβολή ποινής μεταγραφών – για την κατάθεση συμπερασμάτων περί του τρόπου λειτουργίας της ΠΑΕ Άρης. Αυτός εξάλλου αποτελεί μόνιμο αντικείμενο κριτικής και αυτή δεν έχει κακοπροαίρετες προθέσεις, ίσα-ίσα που στοχεύει στην ευθυγράμμιση του club με τις επιταγές των αντίστοιχων σύγχρονων.

Κανείς εξ’ όσων, χρόνια τώρα, σημειώνουν ότι τα πόδια πρέπει να καλύπτονται από το πάπλωμα δεν είχε αντιπολιτευτικές τάσεις. Αυτό διδάχθηκε από το βεβαρημένο παρελθόν που τόσο σκληρά πλήρωσε αυτή η ομάδα. Κανείς επίσης απ’ όλους όσοι «φωνάζουν» για την ανάγκη ανάπτυξης των τμημάτων υποδομής και χτισίματος γεφυρών σύνδεσης μεταξύ των «αναπτυξιακών» ομάδων με την αντίστοιχη πρώτη, δε νιώθει wanna be τεχνικός διευθυντής παρά σημειώνει μια αυτονόητη πρακτική η οποία μπορεί να εξασφαλίσει το αγωνιστικό και οικονομικό μέλλον μιας αθλητικής εταιρίας καθιστώντας περιττές τις… καραβιές παικτών. Κανείς δε νιώθει περήφανος και «φουσκωμένος» όταν ο Άρης κάνει 20 μεταγραφές τα καλοκαίρια, επιβεβαιώνοντας ότι ουδέποτε κατέστρωσε στιβαρό αγωνιστικό πλάνο ή, όταν το έκανε, δεν είχε την πρόθεση υποστήριξής του.

Και τουλάχιστον στην τελευταία τετραετία η διόρθωση λαθών με λάθη εξελίχθηκε........

© gazzetta