İsim ile müsemma arasında mutabakat aranmaz. İsmi, her türlü sahtekarlığa perde çekmek için  kullanışlı üfürükten bir aforizmadır bu. Eşyanın hakikatine uygun düşse de insanın eylemiyle alakasız bir hikaye. 

İsmine bakıp yüzüne tükürmekten ağzımızın kuruduğu cisimlerle dolu bir dünya. Muhatap olmaktan başka çarenin kalmadığı, alternatifsizliğin zorunlu bıraktığı sığınaklar arasında gidip geliyor insan. Yeni ve yenilik adına yapılan ya da vaad edilen her şeyin bu kadar hızlı bir şekilde eskidiği ve itibarını yok ettiği bir hız çağı. 

Hedonizmin insanı kul ettiği bir farkındasız yaşam biçimine dönüşme formu içinde yok oluş. Durduğu yerin dönme dolap gibi işi bitince insanı yörüngesinden savurduğu, pragmatizmin insanı peçete gibi kullandığı bir sistematik hayat arızası içinde debeleniştir çünkü görünen.

İsmine aldanıp sığınıp gidilen her kapıda paspas olma haysiyetsizliğinin normalleştirilerek geri dönüşümü menfaatperest bir mamul haline getirilmiş insanoğlu........

© Gazete İpekyol