İnsan, en çok kimsenin bakmadığını sandığı yerde görünür olur. Trafik de böyledir. Şehrin ortasında, metal yığınlarının arasında, sabırla öfkenin, hakla hırsın, medeniyetle hoyratlığın sessiz bir imtihanı yaşanır. Direksiyon başı, insanın iç dünyasının küçük bir sahnesidir; rol yapılmaz, makyaj tutmaz. 

Bir kaç karakteri analiz etmeye çalışayım. 

Kırmızı ışıkta durmayı bilen biri vardır. Yol bomboştur, kimse yoktur ama yine de bekler. Çünkü onun için kural, gözlerin varlığına bağlı değildir. Vicdanı seyircidir. Bu bekleyiş, yalnızca bir trafik kuralına riayet değil; görünmeyene saygının, iç disiplinin, kendini tutabilme erdeminin ifadesidir. Böyle birinin hayatta da aceleyle kimsenin hakkını........

© Gazete İpekyol