Küçük bir çocuktum. Daha ilkokul birinci sınıfa gidiyordum. Komşularımız olan Muzaffer ve Remzi ile arkadaş olmuştum. İkisi de yaşıtımdı. Her gün okuldan döndükten sonra onlarla buluşur oyun oynardık. Oyun arasında onlara Elifba’dan ders verirdim. Ben Kur’an-ı Kerim okumayı öğrenmiştim. Birbirimizi çok severdik, onlar bana çok saygı gösterirdi.

Başka bir komşumuzun da Kemal adında bir oğlu vardı. O bizden 4-5 yaş büyüktü. Her gün arkadaşlarla buluşmak için sokağa çıktığımda annem bana, “Caddeye çıkmayın, arabalara dikkat edin” şeklinde sıradan ve mutad nasihatler yaptıktan sonra “oğlum, sakın Kemal’le arkadaş olma, ondan uzak dur!” diye de tembih ederdi. Ara sıra babam da “Bak sen Kemal’le görüşmeyesin, sakın onun yanına gitme!” derdi. Annem ve babam ısrarla beni Kemal’den sakındırıyorlardı. Oysa Kemal de benimle dost olmak istiyordu. Çok sevecen ve aileme çok saygılı davranıyordu. Ben bu sakındırmaya bir mana veremiyordum. Ayrıca sokakta yanımıza gelir, oyunlarımıza katılmak isterdi. Ona engel olamıyorduk.

Zaman içinde ailemizden habersizce Kemal’le arkadaş olduk. O bizi evden uzak yerlere götürmek isterdi. Önceleri gitmek istemedik, sonra onu kırmayıp uzak yerlere de gitmeye başladık. Derken bir Kurban bayramı geldi. Diğer arkadaşlarımla birlikte ziyarete gelen büyüklerimizin verdiği bayramlık paraları biriktirdik. Sonraki gün Kemal’le........

© Gazete İpekyol