Bir işletmenin kasasında, kayıtlar üzerinde çok fazla nakit para duruyorsa, bu durum vergi müfettişlerinin radarına girmek için fazlasıyla yeterlidir. Türkiye’de uzun yıllardır süregelen vergi tartışmalarının en önemli başlıklarından biri, kasada biriken bu paraların aslında ortağa dağıtılmış gizli bir kâr olup olmadığı sorusudur. Vergi idaresi, şirketin günlük nakit ihtiyacını aşan milyonlarca liralık kasa bakiyelerini gördüğünde, bu paranın kayden orada olduğunu ancak fiilen ortağın cebinde bulunduğunu varsayar. Geçtiğimiz dönemde Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu tarafından verilen emsal niteliğindeki bir karar, bu kronik tartışmaya mükellef lehine çok önemli bir boyut kazandırdı ve yıllardır süregelen varsayıma dayalı ceza kesme pratiğine adeta bir yargı freni koydu. Normal şartlarda muhasebe kayıtlarındaki kasa hesabı, şirketin günlük işlemlerini yürütecek makul bir düzeyde nakit barındırmalıdır. Ancak incelemelerde sıkça karşılaşılan tablo, şirketin faaliyetleriyle örtüşmeyecek büyüklükte bir paranın kasada "varmış gibi" görünmesidir. Vergi müfettişlerinin buradaki temel mantığı, Kurumlar Vergisi Kanunu’nun transfer fiyatlandırması yoluyla örtülü kazanç dağıtımını düzenleyen maddesine dayanır. İdareye göre, eğer kasa bakiyesi 5 milyon lira görünürken şirketin günlük ihtiyacı sadece 50 bin liraysa, aradaki fark ortak tarafından faizsiz olarak kullanılıyordur. Müfettiş bu durumda piyasa faiz oranını işletip şirketin elde etmesi gereken hayali bir........

© Gazete Gerçek