Avrupa'da futbolcular, güçlü sendikalar aracılığıyla çalışma koşullarından sosyal güvencelere kadar birçok konuda söz sahibi olurken, Türkiye'de aynı tabloyu görmek mümkün değildir. Bunun nedeni yalnızca futbolcuların isteksizliği değildir. Uzun yıllar boyunca sporun ayrı bir işkolu olarak tanımlanmaması, profesyonel futbolcunun hukuki statüsünün tam anlamıyla netleşmemesi ve kulüpler karşısındaki güç dengesizliği, sendikalaşmanın önündeki görünmez duvarları örmüştür. Kanunlar doğrudan "futbolcu sendika kuramaz" demese de, sistem futbolcuyu çoğu zaman örgütlü bir emekçi değil, bireysel bir sözleşmenin tarafı olarak görmüştür.
Oysa futbolcu da emeğiyle yaşayan bir çalışandır. Kariyeri birkaç sakatlıkla sona erebilen, sözleşmesi bir imzayla feshedilebilen, başarı kadar başarısızlığın da bedelini ağır ödeyen bir emekçi... Buna rağmen Türk futbolunda hak arama kültürü........

© Fotospor