Bu sorunun cevabı, oyuncuların yetiştikleri futbol kültürlerinde gizlidir. Milli takım kadrosunun önemli bir bölümü Almanya, Hollanda, Belçika ve İsviçre gibi ülkelerin altyapı sistemlerinde yetişmiş, modern futbolun taktik disiplini ve oyun prensipleriyle erken yaşlarda tanışmıştır. Yurt içinde yetişen oyuncular ise farklı bir futbol ekosisteminin ürünüdür. Süper Lig’in sonuç odaklı yapısı, sık teknik direktör değişiklikleri ve kısa vadeli başarı anlayışı, oyuncuların gelişim süreçlerini doğrudan etkilemektedir.

Bu gerçek, milli takım düzeyinde iki farklı futbol kültürünün aynı sahada buluşmasına yol açmaktadır. Avrupa’nın sistem futbolu içinde gelişen oyuncular ile farklı oyun alışkanlıkları edinmiş oyuncuların ortak bir oyun dili oluşturabilmesi, yalnızca bireysel kaliteyle değil, güçlü bir teknik yönetim ve net bir oyun modeliyle mümkündür.

Bugün milli takımın karşı karşıya olduğu temel sorunlardan biri de budur. Oyuncular kulüplerinde belirli prensiplere dayalı sistemlerde görev yaparken, milli takım düzeyinde sürdürülebilir ve kurumsallaşmış bir oyun kimliğinin tam anlamıyla oluştuğunu söylemek güçtür. Teknik direktör değişiklikleriyle birlikte oyun anlayışlarının da değişmesi, takımın ortak refleksler geliştirmesini zorlaştırmaktadır. Oysa........

© Fotospor