Türkiye’de iş dünyasının farklı sektörlerinde kadınların görünürlüğü her geçen yıl artıyor. Üniversitelerde kadın mezun oranları yükseliyor, profesyonel hayatta daha fazla kadın yönetici görev alıyor, girişimcilik ekosisteminde daha fazla kadın yatırım alıyor ve kurumların dönüşüm süreçlerinde kadın liderlerin etkisi giderek büyüyor.  Ancak konu şirketlerin en üst koltuğu olan CEO pozisyonuna geldiğinde tablo belirgin şekilde değişiyor. 

Bugün Türkiye'nin en büyük ve en başarılı şirketlerine baktığımızda kadın CEO oranının hâlâ yüzde 10'lar seviyesinde olduğunu görüyoruz. Başka bir ifadeyle, şirketlerin geleceğine yön veren her 10 liderden yaklaşık 9'u erkek. Bu yalnızca bir temsil meselesi değil, liderlik anlayışından yetenek yönetimine, fırsat eşitliğinden kurumsal kültüre kadar uzanan daha büyük bir sorunun işaretçisidir.

Peki sorun gerçekten kadın lider eksikliği mi yoksa hâlâ yeterince değerlendiremediğimiz bir liderlik potansiyeliyle mi karşı karşıyayız?
Bu tabloya ülkemiz adına mı üzülmeliyiz, yoksa eğitim alan, çalışan, üreten, kurum yöneten ve sonuç yaratan kadınların hâlâ en üst yönetim pozisyonlarına yeterince ulaşamıyor olmasına mı?
Belki de her ikisine. Çünkü konu yalnızca kadınların kariyer yolculuğu ile ilgili değil. Aynı zamanda ülkelerin ekonomik performansı, inovasyon kapasitesi, kurumsal dayanıklılığı ve sürdürülebilir büyüme potansiyeliyle de doğrudan ilişkili.

Bugün Türkiye’de kadınlar üniversitelerde, profesyonel yaşamda ve birçok sektörde önemli roller üstleniyor. Sağlıktan finansa, eğitimden teknolojiye kadar pek çok alanda başarılı kadın yöneticiler görüyoruz. Ancak konu CEO koltuğuna geldiğinde tablo belirgin şekilde değişiyor.  Bu durum yalnızca Türkiye’ye özgü de değil. Dünyanın en gelişmiş ekonomilerinde dahi CEO pozisyonlarının büyük çoğunluğu hâlâ erkekler tarafından yürütülüyor. Fortune 500 şirketlerinde kadın CEO oranı son yıllarda tarihinin en yüksek seviyelerine ulaşmış olsa da hâlâ yaklaşık yüzde 10 seviyelerinde seyrediyor. Başka bir ifadeyle dünyanın en büyük şirketlerinin yaklaşık yüzde 90’ı erkek CEO’lar tarafından yönetiliyor. Dolayısıyla bugün Türkiye’de gördüğümüz tablo, aslında küresel iş dünyasının da çözmekte zorlandığı yapısal bir gerçeğin yansıması durumundadır . 

Aslında mesele kadınların başarabilecek olup olmaması değil. Mesele fırsatlara erişim , görünürlük , mentorluk ve karar alma mekanizmalarında temsil edilmektir. Kadınlar çoğu zaman aynı pozisyona ulaşabilmek için daha uzun süre çalışmak, daha fazla sonuç üretmek ve kendilerini daha fazla kanıtlamak zorunda kalıyorlar.........

© Forbes Türkiye