Antolín Alcántara (d.), con Miguel Anxo Malvido (e.), durante a folga do metal do 2009. / R. G.

Antolín Alcántara pertencía a unha liñaxe de sindicalistas que hai tempo que desapareceu. Daqueles aos que podías chamar por teléfono —non había guasap daquela— á hora que fose, que sempre che collían, antes de que as organizacións sindicais apostasen por centralizar toda a información a través dos gabinetes de prensa ou das súas páxinas web. Eran outros tempos, claro. Coñecino antes das folgas do metal de 2007, nalgún conflito empresarial, non lembro se foi co peche de Delio ou outro, e o primeiro que che transmitía era o seu magnetismo persoal, cunha ollada escrutadora coa que te puña en garda, e a súa paixón pola defensa dos dereitos dos........

© Faro de Vigo