Unha muller sostén a man dunha nena / Brais Lorenzo

A práctica demostra a teoría de que as cousas son importantes só cando alteran o equilibrio da nosa esfera interior, tanto se nos fan chorar de ledicia, como se as bágoas propagan a tristura; cando xeran ansiedade ou, ao contrario, unha alegría que desborda. A felicidade é ruidosa, pasadía, estrafalaria, pero a dor, que ninguén de nós quere, e que adoita ser unha vivencia máis íntima, tamén alimenta a vida, e confirma que estamos aquí e respiramos. É coma a beliscadura que secuestra dun soño a unha persoa que durmía.

As noticias que merecen ser lembradas deixan unha pegada dentro —aí, si, preto do corazón—, por mor dunha perda ou dun trauma, ou porque producen unha grande ilusión, unha sorte inesperada. Os acontencementos neutros, sen unha correspondencia emocional, serven de peaxe dun tempo perdido e inútil. Son unha rutina que non acompaña, nin nos cambia, nin permanecerá na memoria ao remate dos días. Os imprevistos, os malos tamén, son algo que temo, pero acepto. O medo, que está mal considerado, tamén serve como refuxio.

A vida desafíanos constantemente, a maioría das veces con sucesos nos que nin sequera pensamos, que non coñecemos arestora. A razón de existir é sentir en determinadas ocasións o contrario do que experimentamos doutra volta. «La gente se conmueve, / brotan las lágrimas, / se toman de la mano, / Se besan». Nesta estrofa, o poeta mexicano José Emilio Pacheco resume, en esencia, todo. 

Noticias relacionadas y más

O perigo de ir tan rápido

As palabras han quedar

Reproche-Defensa-Escalada

Cóntame un amigo que estes días están a ser para el unha montaña rusa de emocións. Nas últimas xornadas habita entre os extremos, porque a vida fai sempre con nós o que quere, e a el decidiu arrastralo —sen darlle espazo neste novo tempo— desde un escenario sentimental ao oposto. Ás veces sucede algo que trae momentos de felicidade pouco despois dun sufrimento intenso. O xogo de contrastes da existencia é difícil de asimilar sen pagar as consecuencias polo camiño. Outro coñecido, que vén de padecer unha perda moi próxima, tamén pode falar de que a vida vai en serio. O resto de nós, os que ocupamos o punto de observadores agora, somos o que eles eran noutro tempo. Que ninguén dubide que nos chegará o momento. Coma eles, tamén saberemos que perder é a consecuencia inevitable de querer.

Suscríbete para seguir leyendo

© Faro de Vigo