Aslında yazının başlığını “İşçi sınıfı ayağa kalk” olarak kullanacaktık. Ama işçi sınıfına talimat olarak anlaşılma ihtimali yüksekti. Bizim böyle bir talimat verme yetkimiz olmadığı gibi, bu ayağa kalkışı kuşkusuz isteriz, ancak kararını verecek olan biz değil işçi sınıfının kendisidir.

Tabii ki bir ya da birkaç fabrikadan başlayıp giderek yayılarak sınıfı kucaklayıp işçilerin sınıf olarak aldığı tutuma dönüşebilir. Yoksa sınıf, sanki antik Yunan’daki türden bir mekanda toplanıp tartışarak karar alacak değildir.

Ne kadar örgütlüyse, sınıfın böyle bir kararı o kadar hızlı alıp uygulamaya geçireceği şüphesiz. Ve sınıfın sorunlarının en başında gelenlerinden biriyse bu. Sınıf çok az örgütlü. İşçi sınıfının kendi dünya görüşü doğrultusunda hareket eden bölümü son derece küçük. Politikleşme oranı ciddi ölçüde geri. Kimse, önemli bir bölümü son yıllarda demokratik talepleri savunuyor, nasıl geri olur demesin. Kendi sınıf çıkarlarına uygun kendi talepleriyle harekete geçmiş olması da yetmez, kendi iktidarı için mücadeleye girişerek parti olarak örgütlendiğinde politikleşmiş sınıftan söz edilebilir.

Ancak işçi sınıfının sadece politize olma oranı geri olmakla kalmıyor. Sendikalaşma oranı ve düzen içi ekonomik taleplerle mücadele yönelimi de yüksek denebilecek düzeyde değil, ama geri. Sendikalı işçiler de büyük çoğunluğuyla yönetimlerinin burjuvazinin yalakası sendika........

© Evrensel