‘Ucu nereye giderse gitsin’e kim nasıl inanacak?
13 yıl önce Türkiye ciddi bir yolsuzluk haberiyle uyanmıştı. Önce 17 ve ardından 25 Aralık’ta peş peşe ortaya atılan iddialar ses kayıtları ve bir dizi maddi kanıtla delillendirilmekteydi. Aşırı pahalı “hediye” kol saatleri, ayakkabı kutuları içinde bol miktarda döviz, evlerde para sayma makineleri ve tanıdık ses kayıtları…
4 bakan rüşvet, irtikap velhasıl yolsuzlukla suçlanmaktaydı. Biri “Üzerime gelmeyin, bana ne dendiyse onu yaptım” mealinde konuşmuş, soruşturma açılsa kim bilir neler söyleyeceği anlaşılmıştı.
Gülen Cemaatinin AKP ile ittifaktan öte iç içe olduğu ama giderek aralarında anlaşmazlık ve çekişmenin baş gösterdiği günlerdi. Şüphesiz paylaşılamayan güç, tabii ki iktidar ve nimetleriydi. İki ortak arasında “kopuşma” ortalığa saçılan ses kasetleri ve kanıtlar ortamında başladı ya da zaten başlamıştı ve “olay” kapışmanın göstergesi oldu. Sonrasında bu kapışma darbe girişimine kadar vardı!
Kopuşma ve ortalığa saçılan ses kayıtları ve diğer kanıtların Gülen Cemaatinin marifeti olduğunun anlaşılması iktidarın işini çok kolaylaştırdı. Cemaatin “kanıt” oluşturup üretme alanındaki şöhreti olayın kapatılmasında sağlamca bir örtü işlevi gördü. Ortaya ne dökülmüşse “düzmece” oldukları açıklandı ve üstelik deliller, “delil olmadıkları için” mahkeme kararıyla yok edildi.
4 bakanın istifasıyla yetinildi ve soruşturulmalarına gerek görülmedi. İçine “kurt” girmiş olsa da AKP henüz güçlüydü. Olan biten kısa süre içinde Hoca efendilikten “FETÖ”ye tenzili rütbe ettirilecek olan Gülen ve başında........
