Geleceğin belirsizliğinden korkan modern insan, geçmişin cesedine mi sarıldı?

Sabah uyandığımda zihnime düşen ilk bildirim “siber ruhların kadavra romantizmi” cümlesi oldu. Sabahın beşinde hafiften bir glitch yoklaması gibiydi; farkındayım. Birkaç gündür aklımda Retro-Fütürizm hakkında cılız paragraflar dönerken bu sabah gaipten gelen bir ses gibi zihnime çivilenen bu cümle tam bir patch oldu. Bir süredir global çapta yeni bir akımın etkisine girildi. İnsanın kontrol edemediği bir gelecekten korkup, kontrol edebileceği “eski dost” titreşimli geçmişe sığınma akımı. Analog Rönesans. Buna şefkatli bir nostalji arayışı demek yerinde olmaz. Bu, dijital mezarlıkta eski dünyanın nabzını arayan siber ruhların kadavra romantizmidir. İnsanın, her yeri küflü şirk kokan kendi yarattığı tanrılardan korkup, dünün o paslı ama güvenli teknolojisine sığınmasıdır. Dijitalin o pürüzsüz, kusursuz ama soğuk (!) tavrına karşı, plağın cızırtısını, hataların ruhunu özlemektir. Çünkü retro-fütürizm, organik güvenin yerini sentetik güvenin aldığı ilk nükleer teslimiyettir. Bakın modern insana, yediden yetmişe hangisinin organikle bağı kalmış ki? Hemen........

© Eurovizyon