İnsanın parayla, güçle, başarıyla ve sahip olduklarıyla yaşadığına inandırıldığımız bir çağdayız. Daha çok kazanırsak daha güvende, daha güçlü görünürsek daha değerli, kimseye ihtiyaç duymazsak daha özgür olacağımız söyleniyor. Hayat da sanki yalnızca iyi hesap yapanların ayakta kaldığı büyük bir yarışmış gibi anlatılıyor.

Tolstoy’un İnsan Ne ile Yaşar? kitabı ise çok eski ve çok basit görünen bir soruyu önümüze koyuyor. İnsan gerçekten ne ile yaşar?

Hikâyenin merkezinde yoksul bir ayakkabıcı olan Simon var. Kazandığı para ancak ailesinin karnını doyurmaya yetiyor. Kışın ortasında kendisine bir palto yaptıracak parayı bile denkleştiremiyor. Buna rağmen yol kenarında çıplak ve çaresiz hâlde gördüğü bir yabancıya sırtını dönemiyor. Önce korkup uzaklaşıyor, sonra vicdanına yenilip geri dönüyor. Üzerindekileri çıkarıp ona veriyor ve evine götürüyor.

Simon’un eşi Matryona ise karşısında iki kişiyi görünce öfkeleniyor. Çünkü evde ertesi güne kalacak kadar bile yiyecek yok. Onun öfkesi kötülükten değil, yoksulluğun yarattığı korkudan doğuyor. Fakat bir süre sonra yabancının yüzüne bakıyor, hâlini görüyor ve önündeki son lokmayı onunla paylaşıyor.

Tolstoy ilk cevabı tam burada veriyor; İnsanın içinde sevgi vardır.

Kitaptaki yabancı aslında Tanrı tarafından yeryüzüne........

© Ensonhaber