DAĞ, TAŞ, TÜM KÂİNAT ŞAHİTTİ, YA EBU LEHEB?
Yüce Allah’ın Habibinin peygamber oluşunun bildirileceği alametler, artık iyiden iyiye görünür hale gelmişti. Nitekim dağ, taş ve bütün kâinat kendi hal lisanı ile Peygamberliğini müjde için ilan etmeye başlar da. Şöyle ki; Allah Resulü yolda yürürken bir anda:
-Es-Selamu aleyke Ya Resulullah! Diye bir ses işitiverdi.
Belli ki çok heyecanlanmıştı, sağa sola baktı, yine aynı duyuru:
-Ey Allah’ın Resulü! Selam olsun. Ey Nuri Dilara Selam olsun sana!
Fakat etrafa baktı hiç kimsecikler yoktu. Neyse ki en nihayetinde sesin nereden geldiğini belirleyebildi. Meğer ses taştan geliyormuş. Anlaşılan taşta peygamberliğini tasdik etmişti. Kelimenin tam anlamıyla dağ, taş, tüm mevcudat onun peygamber olduğuna çoktan şahitlik için can atıyorlardı. Sadece şahit olmak mı? Elbette ki, şahitliğin yanı sıra cümle âlem içerisinde tüm çarpan gönüller Server'i Kâinat Efendimiz karşısında adaba geçmiş durumda salat-u selam getiriyorlardı.
Tabiî ki Hatice validemize olanları anlattığında hiçte garipsemedi, tam aksine sevinçle karşılayarak destek oldu. Resulullah (s.a.v) bir süre kendinde yalnız kalma ihtiyacı hissedip, Hatice annemizce hazırlanan azık eşliğinde Hira (Nur) dağının yolunu tutup uzlete çekilmeye karar kılar. Hira’ya vardığında bir mağaranın önüne gelip Hira mağarasına konaklayıverir. Hatta her seferinde azığı tükendiğinde annemizce heybesi doldurulup Hira’ya uğurlanır da.
Efendimiz (s.a.v) kırk yaşındadır. Öyle ki kırk yaşına girmenin önemine binaen Nur dağından başlayacak ve insanları hak yola davet edecek günlerin ilk eşiğindedir artık. Nitekim günler günleri kovalarken bir seher vakti şimdiye kadar hiç görmediği bir varlık ilk kez karşısına ansızın çıkıverdi. Şüphesiz karışışına çıkan o ilk varlık Cibril Emin meleğinden başkası değildi elbet. Belli ki kendine emredilen fermanı aktarmak için gelmişti. O ilk ferman;
-Oku, oku, oku anlamına gelen İkra! İkra! İkra! Duyurusuyla başlar.
Resulüllah (s.a.v) bu duyuru karşısında şöyle der:
-Ben ümmiyim, okuma bilmem ki.
-Allah’ın adıyla oku! Der.
Allah Resulü (s.a.v), Cebrail’in ikinci kez oku ısrarı karşısında yine:
-Ben ümmiyim, okuma bilmem ki, şeklinde aynı cevabı verir.
Neyse ki Cibril Emin üçüncü kez oku dediğinde vahyin nuru ruhuna nakşedildiğinde bu kez okumaya Allah’ın adıyla şöyle kıraat eyler:
-İkra Bismirabbike... Oku Yaratan Rabbin adıyla. O insanı bir damla kan pıhtısından yarattı. Oku, Rabbin sonsuz ikram sahibidir. Kalemle yazmayı öğreten ve insana bilmediğini talim eden O’dur.
Evet! Cebrail de tıpkı dağ, taş gibi hem âlemlere rahmet olarak peygamber olarak gönderildiğini bildirir hem de birinci elden peygamberlik misyonuyla yüklendiğine şahitlik etmiş olur. Şimdi O (s.a.v), ilk nüzul olan vahiyle peygamber halkasının hem en son Nebi Peygamberi, aslında hem de ilk Nebi peygamberidir. Nasıl mı? Bir kere her şeyden önce Yüce Allah Onun hakkında; ‘Ya Habibim sen olmasaydın, sen olmasaydın, sen olmasaydın bütün felekleri yaratmazdım’ diye beyan buyurduğu hadis-i kutsi bunun bariz göstergesi olduğunun teyididir zaten. Dolayısıyla biz müminler olarak O’nu hep “Nübüvvet Nurun ilk sahibi” ve “Nuru nişanı ilk Peygamber” olarak biliriz hep.
Böylece Nur-i Dilara, Abdullah’ın yetimi olarak gittiği Hıra’dan, Allah'ın Resulü olarak Haneyi saadetine döndüğünde vahyin tesiri öyle ruhu pakının derinliklerine kadar sirayet etmişti ki:
-Ey Hatice! Üzerimi ört diyecek derecede kendinden geçiverir.
Besbelli ki o ilk gelen ayetin tesirini daha henüz üzerinden atamamıştı. Zira örtü altında bile hala zıngır zıngır titriyordu. Birazdan kendine geldiğinde yaşadıklarını bir bir Hatice annemizle paylaşır da. Tabii Allah Resulü tüm olup bitenleri mübarek dilinden tane tane anlattıkça, Hatice validemizin yüzü aydınlanıverir.
Hiç kuşkusuz Hatice annemiz dinlemekle kalmaz ocağını birlikte tüttürdüğü hayat arkadaşı için bir şeyler de yapmalıydı, yapar da. İlk iş olarak bu konulara vakıf olduğundan emin olduğu amcasının oğlu Varaka’ya birlikte giderler. Ona da olan biten her şey anlatıldığında, Varaka üç defa seslenip;
-“O gördüğün Kudüs! Kudüs! Kuddüs! Yani Ruhul Kudüs olan Cibril’dir. Namusu Ekber’dir. Sen ise bu ümmetin peygamberisin. Ah! Ah! Eğer senin davet edeceğin güne yetişirsem sana tüm gücümle yardım edeceğim..” diye muştular.
Tabii ki Varaka davet gününe yetişemedi, ama davete yetişip icabet edenler vardı. O halde bize ne mutlu o davetten nasiplenenlere demek düşer.
Heyhat! İlk İkra ayetinin üzerinden yirmi gün geçmişti ki, Resulullah (sa.v) Hıra dağı dönüşünde:
-Ey Muhammed! Ey Muhammed! Sesine muhatap kalır. Bu kez yine aynı meleği görüp, iç dünyasında için için fırtınalar kopar. Hatice validemize tekrardan:
-Üzerimi ört, üzerimi ört telkininde bulunur.
Bu arada unutmayalım........
