Ne halk düzelir, ne de yöneticiler…

Acı çekmeye devam ederiz.

En cahil Müslüman Namazı bilir ve geçirmemeye çalışır. Hele ki en cahil hiçbir Müslüman domuz eti yemez hatta dehşete düşer. Neden böyle çünkü Müslüman bir toplumda doğmuş ve hayatı boyunca Namaz kılmanın önemini görmüş, domuz etinin lafını bile tiksintiyle karşılamış. Domuz eti yiyenin yanına bile yaklaşmaz ve ondan tiksinti duyar.

Soru şu: Allah’ın haram kıldığı yalan söylerken neden domuz etinden tiksindiği kadar yalandan tiksinmiyor? Neden yalan söyleyenden tiksinti duymuyor?

“Domuz eti denildiğinde ‘Allah korusun, haramdır’ diye irkilen toplum; yalan söylendiğinde neden aynı korkuyu yaşamıyor? Yalan söyleyen, yalanı alkışlayan, yalanı öven ve bile bile yalana ortak olanların vicdanında neden aynı alarm çalmıyor?”

AMA DAHA BÜYÜK BİR SORUN VAR:

Yalan söyleyen kadar, yalanı alkışlayanlar da sorgulanmalıdır.

Yalan olduğunu bildiği hâlde alkışlayan… Gerçeği bildiği hâlde savunan… Yalan söyleyeni öven… Yalanla övünen… Yalanı yayarak ona güç kazandıran…

Bunlar sadece seyirci midir?

“Günah ve düşmanlık üzerinde yardımlaşmayın.” (Mâide, 5/2) diye uyarıyor.

Çünkü kötülük sadece onu yapanlarla büyümez.

Onu alkışlayanlarla da büyür.

Bir toplumda yalancı cezalandırılmıyor, aksine ödüllendiriliyorsa, o toplum yalancılığı teşvik etmeye başlar. Yalan söyleyen daha büyük yalan söyler. Çünkü karşılığında alkış vardır. Takdir vardır. Makam vardır. Menfaat vardır. Şöhret vardır.

Ve sonunda insanlarda korkunç bir ahlaki dönüşüm meydana gelir:

Doğru söylemek cesaret ister hâle gelir, yalan söylemek ise marifet sayılır.

İşte asıl tehlike budur.

YALAN SÖYLEYEN KADAR, YALANI ALKIŞLAYAN DA DÜŞÜNMELİ

Bir de yalanın başka bir yüzü var.

Yalan olduğunu bildiği hâlde alkışlayanlar…

Söylenenin gerçek olmadığını bildiği hâlde takdir edenler…

Yalan söyleyen kişiyle övünenler…

Hatta onun ne kadar güzel yalan söylediğini........

© Enpolitik