Ama Haluk Levent üzerinden, onun şahsında temsil ettiği o büyük insani duyguyu, o kardeşlik ve dayanışma ruhunu linç furyasına kurban etmek…

Milyonlarca insanın sosyal yardımlarla, bir avuç umutla geçindiği; milyonlarca insanın asgari ücretle, geceleri uykusuz, gündüzleri yorgun argın mücadele ettiği bu ülkede…

Sosyal yardımlaşma, yoksulun yüreğine dokunmak, yetimin gözlerine umut serpmek, öksüzün sırtını sıvazlamak bu kadar acil ve bu kadar hayatiyken…

İnsanların en kıymetli varlığı olan “güven” duygusunu, “dayanışma” hissini böylesine hoyratça tüketmek, hangi vicdanın, hangi ahlakın terazisinde tartılabilir ki?

Haluk Levent, sadece bir sanatçı değildir. Sadece bir insan da değildir. O, bu ülkede yıllardır milyonlarca çaresizin uzandığı bir elin, karanlıkta yakılan bir ışığın, “Birileri var, bizi düşünüyor” dedirten o sıcak nefesin adı olmuştur.

Depremde, selde, yangında, yoksulluğun pençesinde inim inim inlerken insanlar ona ve Ahbap’a koştu. Çünkü ona güven duyuldu. Çünkü o, “güven endeksi”nde başlarda yer aldı.

Çünkü o, artık bir hafıza olmuştu; bizden bir parça, bizim en güzel yanımızın........

© Elips Haber