On yıl geçti. 15 Temmuz hâlâ içimizde taze bir yara. O geceyi yaşayanlar olarak biz biliyoruz ki, korkuya rağmen sokağa ilk çıkanlar, tanklara ilk duranlar, mikrofonu ilk eline alanlar asıl kahramanlardı.

Korkmak insani bir duygudur. Her canlı korkar. Yeter ki korkuya teslim olmayasın. Ben de o gece korkuyordum. Hem de çok. Ama bir darbenin başarılı olması halinde bütün hayatımın bir işkenceye döneceğini, 12 Eylül askeri darbesini yaşayarak çok iyi öğrenmiştim. Darbe başarılı olursa ülke bir iç savaşa sürüklenecek, milyonlarca insan acı çekecekti. Bunu çok net görüyordum.

Akşam saat 10 civarıydı. Programım yoktu ama televizyon yöneticisini aradım. “Bu bir darbe girişimidir” dedim. “Halka duyurmak ve direnmek için programa çıkmak istiyorum.” Sağ olsun, “Abi hemen gel” dedi. Aracım yoktu. Mahalledeki yakın dostuma söyledim, onun arabasıyla 24 TV binasına gittik.

Stüdyoya girdiğimde saat 22’yi geçmişti. Oradan 16 Temmuz saat 13.00’e kadar, yaklaşık 15 saat kesintisiz yayın yaptık. Kadın-erkek, bütün arkadaşlarla omuz omuza.

Saat 23.00 itibariyle halk sokağa inmişti zaten. Tankların önüne yatanlar, köprülerde duranlar,........

© Elips Haber