Bazı tarihler vardır takvim yapraklarında durmaz, insanın içinde sürer. 6 Mayıs, işte o tarihlerden biridir.

Bir ülkenin sabahına üç genç adamın sessizliği çöker. Ama o sessizlik, bir susuş değil, bir yankıdır. Bugüne kadar gelen, bugünü yoklayan, yarına doğru uzanan bir yankı…

Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan…

Onlara “Üç Fidan” dediler. Belki genç oldukları için. Belki de kesildiklerinde bile köklerinin toprağın altından yürümeye devam ettiğini bildikleri için.

Bir İdealin Adı: Tam Bağımsızlık

Onların dünyası basitti aslında. Ama basit olanın içindeki hakikati görmek zordu.

“Tam bağımsız Türkiye.”

Bu bir slogan değildi yalnızca. Bir yön duygusuydu. Bir pusulaydı. Deniz Gezmiş için emperyalizm sadece dışarıdaki bir güç değildi; insanın içine sızan, zihnini teslim alan bir düzenin adıydı. O yüzden onların mücadelesi yalnızca bu topraklara ait değildi.

Vietnam’da bir köylünün direnişiyle, Latin Amerika’da bir gerillanın yürüyüşüyle aynı zincirin halkalarıydılar.

Onlar dünyayı bir bütün olarak gördüler. Ve o bütünün içinde kendilerine bir yer değil, bir görev buldular.

Bir Mirasın İzinde: Kemalizm ve Kopuşun Eşiği

Garip bir şeydir tarih: Bazen aynı kelimeler farklı ağızlarda bambaşka anlamlar kazanır. Onlar, Mustafa Kemal’in adını bir törenin değil, bir yürüyüşün içine koydular. Bir resmi ideolojinin değil, bir anti-emperyalist direnişin parçası olarak gördüler.

“İkinci........

© Ek Dergi