Çember serisi, özne ile mekân arasındaki ilişkinin kırılganlığı, süreksizliği ve yönsüzleşmesi
üzerine kurulu bir düşünsel alan açar. Bu bağlamda figür, temsili bir bütünlük olmaktan çıkar;
yönelim, yerleşme ve konumlanma süreçleri içinde sürekli ertelenen bir oluş hâline gelir.
Kimlik burada sabit bir öz değil, dağılma ve yeniden kurulamama ihtimaliyle tanımlanan
akışkan bir yapıdır.

Eserlerde görülen merdivenler, köprüler ve mimari fragmanlar bir geçiş ihtimalini işaret
eder. Ancak bu yapılar hiçbir yere bağlanmaz. Ne bir başlangıca ne de bir sona açılırlar. Bu
nedenle mekânlar, bir varış noktası olmaktan çıkar; kendi içine kapanan, dönüp duran bir
boşluğa dönüşürler. Çember formu hareketin mümkün olduğu ama........

© Ek Dergi