Yıllar önce “masumiyet” ve “müze” sözcüklerinin biraya gelişinden çok etkilendiğimi hatırlıyorum. Çünkü biri diğerini yok ediyor ya da biri diğerini sürekli canlandırıyordu. Sanki yaşamak biraz kirlenmeyi; dolayısı ile antropolojik müze odağından bakarsak, “müze” bu kirlenmeyi, “masumiyet” de bir lotus çiçeği gibi bu bataklığın içinde her an temiz kalmayı ifade ediyordu.

Yıllar geçti. Birkaç günde dizi filmle eş zamanlı kitabı okumaya başladım. Film öne geçti, kitabı bitiremedim. Belki yazarın da senaryo aşamasında yer aldığını duyduğum için… Kadın oyuncu (Füsun) seçimi üzerinde düşünmeyi bir kenara bırakırsak güzel, etkileyici bir dizi film olmuş.

Masumiyet Müzesi’nde adam ile kadın yer değiştirse nasıl olurdu diye düşünmeye başladım. Yani kadın adama saplantılı, takıntılı aşık olup, adamı boğarcasına yaşamının üzerinde bir gölge gibi gezip, erkeğe ait her şeyi toplasaydı… Erkek hayallerini üzerinde gezen bu karabulutlar yüzünden tamamlayamayan, parçalanan olsaydı… Böyle bir kadın hayal edebilir miyiz? Bir erkek kadının, hayatını bu kadar çok koparmasına izin verir mi? Ya kendinde hiç kalmazsa endişesi duymadan.

Erkeğin ve kadının sınırları nerede? Onu öldürmek pahasına sımsıkı sarmanın altında yatan da ne? Buradaki erkek kendi hayatına tapan narsistik bir karakter. Yaşamı tüketmek, nesneleştirmek öldürüp tapınağına taşımak için yaşıyor. Sivriltmek, yüceltmek istediği kendi biricik yaşamı. Bir tek kendi ile ilgili olan şeyler ilgisini çekiyor çünkü. Bu yüzden de kadını ruhsal anlamda kendinin kılabilmesinin tek yolu, onu nesnelere bölerek bir nevi öldürüp parçalara ayırarak inine taşıması yemesi… Buradaki “parçalara ayırmak” ve “yemek” tamamen soyut anlamda… Acı ve hazzın iç içe geçmiş olması yemeğini yüceleştiriyor. *Dolayısı ile kendini yüceleştiriyor. Ölü kadınlardan beslenen erkek, belki de fethetme içgüdüsü ile açıklanabilir. Dışarıdaki yenilgileri, çocukluk travmalarını içerdeki sadizm ile aşmaya çalışan narsist karakter.

Genel olarak baktığımızda tüm uzaklaştırma kararlarına rağmen eski eşini ya da........

© Ek Dergi