Doğru meslek seçmeyen, istediği bir alanda iyi bir eğitimi alamayan, öğrenim gördüğü alanda iş bulamayan ve en önemlisi de hangi kademede olursa olsun yaptığı işi sevmeyen ve ona değer katmayan çalışanlarla bir yere varamayız.

Ne olur artık bunu anlayalım!

Eğitim sistemimize, insan gücü planlamasına, kalkınma programlarımıza, istihdama ve en önemlisi de geleceğimize buna göre yön verelim.

Akıl, bilim, kalite ve liyakat çerçevesinde planlı, programlı yol alalım ki insanlarımız huzurlu, yaşam kalitemiz yüksek, çalışanlarımız mutlu ve ülkemiz çok daha güçlü olsun. Üretim potansiyelimiz zirveye ulaşsın…

Peki bu o kadar zor mu?Kesinlikle hayır!Yeter ki önceliğimiz bu olsun.

Öğrencilik yılları ve çalışma yaşamı insan ömrünün en mutlu yılları olmalı. Birinde öğreniyor, diğerinde üretiyorsunuz Daha güzel ne olabilir ki!

Eskiden en güzel anılar öğrencilik yıllarına ve çalışma yaşamına aitti. Büyüklerimiz o yıllarını anlata anlata bitiremezdi. Sınav ve diploma odaklı eğitimle hepsi yok olup gitti…

Mezun olduğu okulun önünden geçmeyen çık uzun yıllar çalıştığı işyerinin ismini ağzına almayan nesiller yetiştirdik!İstediğimiz bu muydu?..

Eskiye göre daha çok ve daha afili diplomalarımız var ama pek çoğumuz ne mesleğimizi ne işimizi seviyor ne de çalıştığımız kurumlara aidiyet hissi duyuyoruz.

İşverenler çalışanlardan, çalışanlar da onlardan memnun değil. Hizmet alanlar ise hiçbirinden!..

Peki bu yanlışta daha ne kadar inat edeceğiz ve tüm paydaşları mutlu edecek bir çözüm arayışına el birliği ile ne zaman gireceğiz?..

© Eğitim Ajansı