Avrupa’nın farklı şehirlerin­den gelen protesto görüntü­leri biraz da bunu düşündürüyor. Fransa’da eğitim koşulları ve ka­mu hizmetlerine ilişkin talep­ler, İspanya ve Portekiz’de barın­ma maliyetleri etrafında yükse­len tepkiler… Uzun yıllar yaşam kalitesiyle örnek gösterilen bir coğrafyada insanların gündelik hayatlarını sürdürmekte yaşa­dığı güçlükler, Avrupa’nın başarı hikâyesine yeniden bakmayı ge­rektiriyor.

Avrupa, dünyanın geniş bir ke­simi için yalnızca daha yüksek gelirin adresi değildi. Çalışma­nın güvenceye, eğitimin fırsata, ekonomik gelişmenin daha ya­şanabilir bir hayata dönüşebil­diği bir modeldi. İnsanın hasta­landığında, yaşlandığında veya işini kaybettiğinde bütünüyle yalnız kalmayacağı düşüncesi, bu modelin çekiciliğinin önemli bir parçasıydı.

Bugün bu kazanımların tama­mının ortadan kalktığını söyle­mek elbette doğru olmaz. Ancak Avrupa’nın kendi vaadini sür­dürmekte zorlandığını görmek gerekiyor. Kıta şimdi bu hayatın değişen koşullarda nasıl koruna­cağını tartışıyor.

REFAHIN KENDİNİ YENİLEMESİ GEREKİR

Avrupa’nın yaşadığı sıkış­mayı yalnızca sosyal harcama­lar veya hayat pahalılığı üzerin­den açıklamak eksik kalır. Refa­hı sürdürebilmek, onu besleyen ekonomik kapasiteyi de yeni­leyebilmeyi gerektirir. Eğitim­den sağlığa, sosyal korumadan yaşam kalitesine uzanan kaza­nımların arkasında üretkenlik, değer yaratma ve rekabet gücü bulunur.

Avrupa’nın teknoloji ve yeni­likçilik alanındaki açığı bu ne­denle sosyal modelinden ay­rı düşünülemez. Draghi’nin Av­rupa’nın rekabet gücüne ilişkin raporunda da yenilikçilik açığı, verimlilik artışındaki yavaşla­manın temel nedenleri arasında gösteriliyor. Yeni teknolojileri ge­liştirmekte, yenilikleri ölçeklen­dirmekte ve ekonominin geneli­ne yaymakta........

© Dünya