Cumhuriyetimizin gençlik yıllarında kültür ve sanat vizyonu
Mustafa Kemal Atatürk’ün “Sanatsız kalan bir milletin hayat damarlarından biri kopmuş demektir” sözü, Genç Türkiye Cumhuriyeti için basit bir tanımlamanın ötesinde, ülkenin kurucu kadrolarının devlet vizyonunu şekillendirirken örnek aldıkları temel bir stratejik doktrinin ifadesidir.
Türkiye’miz, Kurtuluş Savaşı’ndan yaklaşık 1 yıl sonra Cumhuriyetini yeni kurmuş, sanayisi neredeyse yok denecek kadar az, sermayesi kısıtlı, yetişmiş insan gücünü kaybetmiş bir ülkeydi. Ancak Atatürk’ün liderliğindeki Genç Cumhuriyet, bu imkânsızlıklar sarmalında dahi bir yandan siyasi ve ekonomik bağımsızlık mücadelesi verirken diğer yandan toplumsal zihniyet dönüşümünün ve çağdaşlaşmanın ana motoru olarak kültür ve sanatı merkeze alacak bir vizyona da sahipti.
Çağdaş bir orkestraya dönüştü
Cumhuriyet’in ilk yıllarında atılan adımlar, kurumsal ve sürdürülebilir bir altyapıyı oluşturmayı hedeflemişti. Osmanlı sarayındaki Müzika-yı Hümayun, 1924 yılında İstanbul’dan Ankara’ya taşınmış ve Devlet Senfoni Orkestrası adını alarak Cumhuriyet’in sesini temsil eden çağdaş bir orkestraya dönüştürülmüştür. Bu hamle, sanatın merkezini saraydan halka ve yeni başkente taşımanın açık bir simgesi olmuştur. 1924’te kurulan Musiki Muallim Mektebi, çağdaş müzik öğretmenleri yetiştirmeyi amaçlarken; 1936’da Paul Hindemith ve Carl Ebert gibi dünyaca ünlü uzmanların rehberliğinde kurulan Ankara Devlet Konservatuvarı, tiyatro, opera ve bale alanında kurumsallaşmanın miladı olmuştur.
Sanatın kurumsallaşması ve eğitimli sanatçıların yetiştirilmesi için mevcut okullar modernleştirilmiş, yenileri açılmıştır: Osmanlı’dan kalan Sanayi-i Nefise Mektebi, Devlet Güzel Sanatlar Akademisi (bugünkü Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi) adını alarak modern bir sanat eğitimi merkezine dönüştürüldü. "Avrupa Sanat Sınavları" ile Ali Avni........
