Yarım asırlık bir finansal fırtınanın ortasındayız. Para birimleri her geçen gün güç kaybediyor. Yatırımcılar umutla güvenli bir liman arıyor. Peki sarı metal gerçekten sığınılacak son kale mi?

Bretton Woods sisteminin yıkıldığı 1971 yılını hatırlayalım. O tarihte altın serbest piyasa sularına adım attı. Bugüne kadar tam altı devasa döngü yarattı. Makroekonomik rejim değişiklikleri piyasaları derinden sarstı.

Jeopolitik krizler fiyatları akıl almaz seviyelere taşıdı. Fakat madalyonun bir de karanlık yüzü var. Devasa rallilerin ardından asimetrik ayı piyasaları geldi. Yıkıcı çöküşler binlerce yatırımcının servetini saniyeler içinde eritti.

Stagflasyon günlerinden likidite krizlerine altına hücum

İlk büyük dalga 1970 ile 1976 arasında karaya vurdu. Stagflasyon ve petrol şokları dünyayı kasıp kavurdu. Aralık 1974 tarihinde fiyatlar ons başına 193 dolara sıçradı. Ancak spekülatif beklentiler bir anda yerle yeksan oldu.

Uluslararası Para Fonu devasa altın satışlarına başladı. Düşüş trendi kesintisiz tam yirmi ay sürdü. Ağustos 1976 tarihinde fiyatlar 112,50 dolara düştü. Zirveden dibe kayıp yüzde 41,7 oranına ulaştı. İçinde bulunduğumuz döngüde, bu ilk döngüye benzer oranda yüzde 41,7'lik bir kayıp yaşanması halinde, altın fiyatları 3258 dolara kadar gerileyebilir.

İkinci döngü 1976 ile 2001 yıllarını kapsadı. Ocak 1980 tarihinde enflasyon endişeleri ayyuka çıktı. Jeopolitik gerilimler fiyatı 850 dolara kadar fırlattı. Sonra ABD Merkez Bankası aniden sahneye çıktı.

Kurum faiz oranlarını yüzde 20 seviyelerine çekti. Volcker Şoku adındaki hamle altını kelimenin tam anlamıyla ezdi. İngiltere 1999 ile 2001 arasında rezervlerini piyasaya sattı. Neticede piyasa Brown'ın Dibi adındaki felaketi yarattı. Bu dönemde fiyatlar ons başına 252,35 dolara kadar indi. Yirmi bir yıllık süreçte sayısız servet eridi. Toplam kayıp yüzde 70,3 gibi ürkütücüydü. Bu devasa kaybın tekrar etmesi halinde ise altındaki yüzde 70,3 oranındaki düşüş fiyatları 1660 dolar seviyesine........

© Dünya