Aydınlanma Çağı, insanlığa aklı, bilimi ve özgürlüğü vaat ederek yola çıktı. Ancak insanı yalnızca ölçülebilir, hesaplanabilir ve üretilebilir bir varlık olarak gören anlayış, zamanla aklı vahiyden, bilimi ahlaktan, teknolojiyi vicdandan koparan bir dünya tasavvurunu da beraberinde getirdi. İnsan, kendi hakikatinden uzaklaştıkça ilerlediğini sandı; oysa kimi zaman ruhundan, merhametinden ve insanlığından uzaklaştı.

Önce inanç, ilerlemenin önünde bir engel gibi gösterildi. Ardından zihin, fikir ve akıl, yalnızca maddi menfaatlerin hizmetine sokuldu. Kalbin yerini hesap, vicdanın yerini menfaat, merhametin yerini rekabet aldı. İnsan, ruhu ve mana arayışı olan bir varlık olmaktan çıkarılıp sistemin çarkları arasında işleyen bir makineye dönüştürülmek istendi.

Oysa Yüce Allah: “Ben cinleri ve insanları, ancak bana kulluk etsinler diye yarattım.” (Zâriyât: 56) fermanıyla insanın varoluş gayesini yalnızca tüketmek, üretmek ve kazanmak değildir; yaratıcısını tanımak, sorumluluk bilinciyle yaşamak ve iyiliği çoğaltmaktır. Mülk suresinin 2. ayetinde de “hayatın ve ölümün, kimin daha güzel davranacağını ortaya çıkarmak için yaratıldığı bildirilir.” Öyleyse insanın değeri, sahip olduğu teknolojiyle değil, ortaya koyduğu güzel amelle ölçülmelidir.

Bugün insan bedeninin bir ticaret nesnesi hâline getirilmesi, organ ve üreme hücrelerinin ekonomik çıkarların........

© Doğruhaber