Saygı, sevgi, muhabbet… Ne güzel duygulardır bunlar. İnsanı insan yapan, değerli kılan; aile içinde bağlılığı, toplum içinde dayanışmayı güçlendiren görünmez bağlardır. Birbirimizi sevdiğimiz, birbirimize saygı duyduğumuz ve birbirimizin gönlüne dokunabildiğimiz sürece hayatın yükü de hafifler.

Fakat bugün saygıyı ve sevgiyi giderek kaybediyoruz.

Sevginin yerini öfke, anlayışın yerini tahammülsüzlük, saygının yerini ise çoğu zaman saygısızlık alıyor.

Bazen kendime şu soruyu soruyorum: “İnsanların seni nasıl hatırlamasını istersin”

Cevabı aslında çok basit. Güzel anılar bırakmış, gönül kırmamış, ihtiyaç duyulduğunda bir el uzatmış, sevgisiyle ve güzel sözleriyle insanların hayatına dokunmuş biri olarak hatırlanmak isterim.

Çünkü insanın bu dünyada bıraktığı en değerli miras malı, makamı ya da sahip oldukları değildir. İnsanların gönlünde bıraktığı izdir.

Sevgi çok güçlü ve derin bir duygudur. Saygı ise karşımızdakini anlamayı, onun varlığını ve değerini kabul etmeyi gerektirir. Gerçek sevgi, beraberinde saygıyı da getirir. Sevdiğimiz insanın sınırlarına, düşüncelerine, yaşına, emeğine ve hayatına saygı duymalıyız.

Bu nedenle çocuklarımıza yalnızca “sev” demek yetmez. “Saygı duy, anlamaya çalış, empati kur, merhamet et” demeyi de öğretmeliyiz.

Çünkü saygı, kitaplardan önce ailede öğrenilir.

Çocuk, annesine babasına nasıl davranıldığını görerek öğrenir.........

© Doğruhaber