“Ahlâklı gençlik” dedik. “Dindar nesil” dedik. Peki, şimdi karşımızda duran bu manzara neyin eseri? Nerede yanlış yaptık? Hangi kavramı içini boşaltarak kullandık da elimizde böylesine kırılgan, öfkeli ve savrulmuş bir gençlik kaldı?

Bugün karşı karşıya kaldığımız gerçek; sınır tanımayan, sorumluluk almayan, otorite kabul etmeyen bir gençlik büyüyor. Elbette tüm gençleri aynı kefeye koymak haksızlık olur. Ancak inkâr edemeyeceğimiz bir ahlâkî erozyon yaşanıyor. Ve bu erozyon gökten zembille inmedi; evlerimizin içinde, iyi niyetle yaptığımız hatalarla başladı.

Çocuklarımızı sevdik. Ama sevgiyi sınır koymadan vermeyi marifet sandık. “Benim çocuğum yapmaz” diyerek hatalarını görmezden geldik. Hata yaptıklarında hesap sormadık; onları korumayı ebeveynlik görevi sandık. Oysa her örtbas edilen yanlış, çocuğun vicdan terazisinde bir ağırlığı eksiltti. Yanlışın sonucunu yaşamayan çocuk, doğrunun kıymetini nasıl bilecek ki?

Özgürlük dedik; başıboşluk verdik. Özgüven kazansın dedik; onun yerine her işini biz yaptık, sorunlarını biz çözdük, arkadaşları ile biz konuştuk. Çocuklarımızın düşmesine izin vermedik ama yürümeyi de öğretmedik. Sonra da “Neden sorumluluk almıyor?” diye hayıflanıyoruz.

Okul başarısını hayatın merkezine koyduk. Notlar yükseldikçe gururlandık, düştükçe dünyamız yıkıldı. Ama kimse........

© Doğruhaber