Srebrenitsa’nın acısını yüreğinde taşıyan topraklardan kopup gelen o sessiz ve kararlı adımlar, bugün bir kez daha sınırların, beton duvarların ve soğuk bürokrasinin önünde durduruluyor.

Yirmiden fazla ülkeden, binlerce kilometre öteden yola çıkan 500’ü aşkın insan…

Yanlarında silah yok. Tank, top, mermi yok. Ellerinde dünyayı değiştirecek güçte ordular da yok. Sadece inançları var. Vicdanları var. Bir de başkasının acısını kendi acısı bilen kocaman yürekleri… Hiçbir şeyleri olmadan yola çıktılar; ama yanlarında insanlığın bütün ağırlığını taşıyorlar.

Onları yollara düşüren şey ne makam ne menfaat ne şöhret. Sadece insan olmak.

Filistin’de bombaların altında kalan çocuklara, açlığın ve kuşatmanın içinde yaşamaya çalışan insanlara bir nebze olsun nefes olabilmek…

Peki, insanlığın bu en sade hâline kim engel olmak ister?

Bir insan, zulüm gören başka bir insanın yanında durmak için yola çıktığında önüne neden duvarlar örülür? Hangi........

© Doğruhaber