Başlıktaki ifade Siyonist bir subaya ait.

Lübnan’da yaşadıkları çaresizliği anlatmak için ifade etmiş.

Lübnan birkaç gruptan oluşuyor. Başlıca gruplar Şii ve Sünni Müslümanlar, Maruni Hristiyanlar ve Dürziler’dir.

Milli Pakt olarak bilinen yazılı olmayan bir anlaşmada, Lübnan Cumhurbaşkanı Maruni Hristiyan olacak. Başbakan Sünni Müslüman ve Meclis Başkanı Şii Müslümanlardan olmalı.

Bu zor denge, 1958 Lübnan Krizi'nde test edildi; Müslümanlar Cumhurbaşkanı'nın Milli Pakt'ın anlaşmalarını çiğnemesi nedeniyle ihanete uğramış hissettiler.

Lübnan’a sığınan Filistinliler bu yıllarda ülke nüfusunun yüzde 35’ni oluşturuyordu. FKÖ’nün silahlı ve örgütsel yapısıyla güçlü direnişinden dolayı Lübnan sınırında istediği gibi hareket edemeyen Siyonist Rejim, Lübnan’da iç karışıklık çıkarmak için elinden geleni yapıyordu.

Bu durum gerginlikleri artırdı ve iç savaş an meselesi haline geldi.

ABD Müslümanları korkutmak için Beyrut’a birlikler konuşlandırdı. Cumhurbaşkanı Fuad Chehab’ın istifası gerginliği bir süre durdursa da 1975-1990 yılları arasında büyük bir iç savaşın patlak vermesinin tohumları ekilmişti.

İç Savaşta 200 binden fazla insan hayatını kaybederken yüz binlerce kişi yaralandı.

1970’lerde Batı dünyasının kendi benzetmesi olan Doğu’nun Paris’i olan Beyrut; harabeye dönmüş, insanlar birbirine düşman kesilmişti.

Bu kısa anlatıyı niye mi yaptık?

İbn Haldun’un deyimiyle “Geçmişler geleceğe, suyun suya benzemesinden daha........

© Doğruhaber