menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

“ÜŞÜYORUM RABBİM, BENİ ISIT!” Bir çocuğun feryadı, insanlığın utancı…

10 0
saturday

“Üşüyorum Rabbim, beni ısıt!”

Bir çocuğun dudaklarından dökülen bu cümle, yalnızca soğuğun değil, insanlığın vicdansızlığının da tarifidir. Bir çocuğun Allah'a sığınırken, yeryüzündeki milyarlarca insanın ona bir battaniye bile olamaması ne acı!

Gazze'de üşüyen masum çocukları ısıtamadığımız için affet bizi!

Soğuktan tir tir titreyen o küçücük bebeleri, sular altında kalan çadırlar kadar bile izzetle kuşatamadığımız, koruyamadığımız için affet bizi!

Çığlığı yeri göğü inleten, bağrı yanık anaların feryadına sağır kaldığımız için affet bizi!

Bir tas çorba için saatlerce soğukta umutla bekleyen o mazlum yavrulara bir parça ekmek, biraz aş olamadığımız için affet bizi!

Sabaha kadar soğuktan uyuyamayan küçük Ayyiş'in, “Üşüyorum Rabbim, beni ısıt!” feryadına ümmetçe sağır, dilsiz ve duyarsız kaldığımız için affet bizi!

Ya Rabbi! Biz sıcak yataklarımızda uyurken onlar ıslak topraklarda sabahlıyor. Biz sofralarımızda nimetlerin en güzelini seçerken onlar bir lokma ekmeğin hayalini kuruyor. Biz çocuklarımızı sıcacık kucaklarımızda uyuturken Gazzeli anneler, evlatlarının üzerine örtecek kuru bir örtü bulamıyor.

Bir anne düşünün… Kucağında titreyen bebeğini ısıtabilmek için kendi bedenini siper ediyor. Bir baba düşünün… Evladının gözlerine bakıyor ama ona bir çadır, bir yatak, bir parça sıcaklık veremiyor. Bir çocuk düşünün… Yağmurun sesinden korkuyor artık. Çünkü onun için yağmur rahmet değil;........

© Doğruhaber