Peygamberlerin istiğfarı zikir veya şükür manasına gelir. Geçen haftaki makalemde de belirttiğim gibi Kur’an’daki kavramlar birden fazla manaya gelir. Birden fazla manaya gelen bir kelimeye Kur’an, sünnet ve dini bütünlük içinde bakılması gerekir. Bir de mevzuu bahis Peygamber ise, Yüce Allah’ın geçmiş ve geleceklerinin af edildiğini ferman buyurduğu peygamberleri ilahlaştırmamak adına ille de günahkâr göstermemiz gerekmiyor. Bir de Peygamber ilah ilişkisi üzerinden meseleye baktığımızda Yüce Allah onların masum olduğunu buyururken ümmeti olan bizler niçin onları diğer kullar gibi sıradan gelen insanlar gibi değerlendirmeyi sanki dinin samimiyetinden bileceğiz ki?

Bu yaklaşım tarzı din konforu pragmatist ahlakın topluma hakimiyeti sonucu olmuştur. Modernize edilen bu ahlaki revizyon İslam’ın inkılabi ruhunu ve ıslah yapısını ferdiyetçi ya da grupçuluk menfaatine mezbuh eylemesiyle oluşan iklimin sonuçları, Müslümanı bu hale getirmiştir. Müslüman kişilik yetişeceği yerde Müslüman kişi yetiştirmeye evirilmiştir.

Halbuki gerçek dini anlayış çift ruhludur. Ruhun biri ahirete diğeri dünyaya, biri maslahatı diğeri inkılabı tahmil eder. Statüko bekçiliği yerine mefsedete asla tahammülü olmayan, tevhidin temelindeki nefyi ispattan öne alan sarsılmaz bir........

© Doğruhaber