Bir an durup düşündüm:

İmam Gazali’yi böylesine derin bir krize sürükleyen şey neydi? O ne görmüş olabilirdi?

Öyle ya; insanlık tarihinde bazen küçük bir gözlem, bazen de iç dünyada hissedilen derin bir huzursuzluk büyük kırılmaların başlangıcı olmuştur.

Isaac Newton’un bir elmanın düşüşünü gözlemleyerek yerçekimini kavraması,

Alexander Fleming’in bir petri kabındaki küfün etrafında bakterilerin öldüğünü fark ederek penisilini keşfetmesi gibi…

Peki ya imam Gazali ne gördü de hakikati arama yolculuğuna çıktı?

Bazen kendi kendime soruyorum: Acaba gördüğü şey, takva maskesi takmış bir ego imparatorluğu muydu?

Saygı, sevgi, değer ve kıymet bir rütbe meselesine mi indirgenmişti?

Bir insanın değeri, kişiliği ve şahsiyetiyle değil de bulunduğu makamla, unvanla ve oturduğu postla mı ölçülüyordu?

Yani insanı değerli kılan şey karakteri değil de hiyerarşide oturduğu koltuk muydu? Bir koltuğa oturunca mı “abi”, “hoca”, “üstad” olunuyordu?

Yoksa mesele Allah’a yakınlık değil de makama ve unvana yakınlık mı olmuştu?

Öyle ya; kürsüye çıkıldığında gözyaşları içinde “Biz bir hiçiz, biz toprak olmalıyız.” denirken, aynı yapının içinde “Ben bilirim, benim dediğim olacak.” anlayışı mı hâkimdi?

Acaba biz de farkında olmadan böyle bir dünyanın parçası oluyor olabilir miyiz?

Belki de Kur’an-ı Kerim, insanın egosunu terbiye eden bir rehber olmaktan çıkarılıp egoyu........

© Doğruhaber